Coco Vlaanderen vzw

Verbond Vlaamse Suikerbietplanters Tiense vzw





corona - hoe wij het ervaren en zien ...

stuur uw reactie naar [email protected]


Patrick Lemahieu-Ameloot

25 maart 2020

In deze zeer onzekere coronatijd, met de bijhorende en noodzakelijke quarantaineperiode, zie je en voel je dat de bevolking zich weer bezighoudt met de basisbehoeften, en dat de landbouwers meer gewaardeerd worden en zullen worden.

Ja we produceren inderdaad hun voedsel!

Misschien gaat bij velen het gezond boerenverstand ook terugkeren, zodat ze beseffen dat we op deze manier niet verder kunnen met allerhande regels zoals een te hoog nitraatresidu na een droge zomer, boetes van duizenden euro omdat we niet voldoen aan equivalente maatregelen en de tarwe niet konden zaaien als vergroening omdat het op 14 oktober bv 35 l regent.

Nee, we moeten ons bezig houden met essentiële zaken, zoals kwalitatief goed voedsel met een goed loon voor de producent en eveneens voor de retail.


Wij proberen onze tractoren vrij van corona te houden zodat we de voorjaarswerken goed kunnen uitvoeren.

ir R. Van Gaever

22 maart 2020

Ziekten en plagen hebben altijd bestaan, maar de snelheid waarmee ze zich nu verspreiden is enorm.

In vroegere tijden deden ziekten als pest tot syphylis er tientallen jaren over om zich bv langs de zijderoute van India tot Europa te verspreiden.

De huidige ziekten zijn in een oogwenk tot bij ons.

Vroeger spraken de mensen tot hun respectievelijke goden of tovenaars om te genezen. Nu rekenen ze op de geneeskunde - gevolg van de humanisering van onze maatschappij.

En deze humanisering, deze vooruitgang heeft ervoor gezorgd dat van alles genoeg geproduceerd wordt. En genoeg is hetzelfde als overvloed.

In tijden van overvloed wordt minachtend opgekeken naar de basis - naar de landbouw.

En overvloed heeft sowieso invloed op de prijzen, zeker in periodes van mondialisering en liberalisering van de maatschappij.

En het geeft aanleiding tot warrige ideeën als bio-landbouw, landbouw zonder pesticiden en eventueel kunstmatige meststoffen om iedereen van volwaardig voedsel te voorzien. Dit was vroeger mogelijk tot in de periode (die nog uit te drukken is in tientallen jaren geleden), toen we met veel minder op de aardbol waren en tot 50% en meer van de bevolking agrarisch was.

Nu komen we tot zaken waarbij vele pesticiden verboden worden onder invloed van drukkingsgroepen. Soms hebben ze wel, eerlijk gezegd, gelijk, maar ze mogen de wereld toch niet domineren - en dit gebeurde in de weelde van de laatste tijd teveel (bepaalde middelen zijn terecht verboden, denk maar aan DDT, lindaan en soortgenoten, stoffen die niet afbreken in de bodem).

Heeft humanisme en liberalisme tot de huidige situatie geleid, dan bedoel ik zeker niet dat een marxistische benadering beter is, want in het Sovjettijdperk met hun geleide economie waren er altijd lege rekken in de winkels (nu enkel bij ons door hamsteren).

Maar laat deze coronaperiode nu ook een gelegenheid zijn opdat de overheid en de bevolking respect opbrengen voor de overvloed en daarvoor een billijke vergoeding geven.

(Eigenlijk was de basisidee van quotum en minimumprijzen als beschermingsmiddel van de interne markt niet zo stom - maar een evenwicht is moeilijk te zoeken en wanneer bij stijgende producties de minimumprijs de prijs wordt waartegen er rendabel geproduceerd wordt, zitten we met hetzelfde, moeilijk op te lossen problemen als vroeger.)

In tijden van vrees voor tekort wordt er door sommigen (bv hamsteraars) egoïstisch opgetreden. Maar gelukkig zijn er toch nog veel mensen die zich opstellen in dienst van de gemeenschap en met het doel om de volksgezondheid te helpen en om de voedselbevoorrading te verzekeren.

Maar om deze bevoorrading te verzekeren moet er voorraad zijn en deze kan er maar komen als de basis rendabel kan produceren en de tussenhandel rendabel kan distribueren.

Wat brengt de toekomst?

In het verleden was er de agrarische revolutie, dan de industriële, de dienstensector die steeds belangrijker werd en nu zitten we in de periode dat de informatica-digitalisering alles in revolutie brengt.

Alles, of toch bijna alles, kan nu teruggebracht worden tot algoritmen, ook op niveau van het biologische te beginnen met DNA. Zelfs onze reacties en karaktertrekken zijn terug te brengen tot algoritmen door de prikkels die in onze hersenen reageren en die reeds in sommige gevallen via externe, gewilde tussenkomsten kunnen beïnvloed worden.

Computers en robotten zullen meer en meer de taken van mensen overnemen, en dan spreek ik over hoogstens enkele (tientallen) jaren:

- er komt een basis die werkt voor de bevoorrading van o.a. voedsel, in de zorgsector, onderhoudssector,.....

- er wordt een veel groter deel door de algoritmen overgenomen, gaande van vervangen van mensen in de productie, chauffeurs van voertuigen tot.... raadplegingen en toepassingen in de geneeskunde

- er zijn mensen “specialisten” nodig om deze hoogtechnologische basis bij te werken, te interpreteren en te onderhouden

- en....er zullen zeer, zeer veel mensen uit de boot vallen die geen werk meer zullen hebben, die eventueel nog nuttige taken zouden moeten kunnen vervullen en die ook goed moeten gevoed worden.

Toen de industriële revolutie op gang kwam, vreesde men dat er

een enorme werkloosheid zou ontstaan. Dit was niet het geval daar er veel werd overgenomen door de dienstensector - maar deze sector kan in de toekomst ook voor het overgrote deel vervangen worden door de informatica

En de basisvoedselvoorziening kan alleen maar door de land-

bouw die door het forceren van de natuur voedsel kan voortbrengen.

De schaal en de wijze waarop deze landbouw gebeurt zal zeker ook nog wijzigen door de technologische vooruitgang.

Dus in grote lijnen moeten we optimist blijven voor de sector maar of dat dit optimisme geldig is voor het mensdom zoals we dit nu kennen betwijfel ik.

Hoe kan de politiek deze digitale revolutie integreren om het merendeel van de mensen in de toekomst bezig te houden, gelukkig te houden en te onderhouden? Respect voor degelijke voedselvoorziening is hier zeker een hoofdpunt."

Hans Van Tieghem

21 maart 2020

“Een bedenking, plots zijn wij land- en tuinbouwers diegene die op de lijst staan van essentiële beroepen . Laat dit een les zijn voor al wie ons het leven zuur maakt!

Om het met de woorden van Stijn Meuris te zeggen: zou een heel klein beetje oorlog soms niet beter kunnen zijn…

En dat klein beetje oorlog is er nu ....

Laat ons hopen dat men nu inziet dat terugkeren naar vroeger, met Bokrijkmethoden, helemaal niet haalbaar is om iedereen te kunnen voorzien van degelijk voedsel. En geef de land- en tuinbouw de verloning die ze verdienen .

Ook in onze suikersector!"